خوش آمدید

مولتیپل میلوما که به عنوان بیماری کالر یا پلاسماسیتوما بدخیم نیز شناخته می شود، سرطانی است که بر مغز استخوان و خون تأثیر می گذارد. زمانی اتفاق می افتد که سلول های پلاسما غیر طبیعی شروع به رشد غیرقابل کنترل در بدن می کنند. این پلاسماسل ها آنتی بادی هایی تولید می کنند که به بافت های سالم حمله می کنند که منجر به عوارض مختلفی مانند نارسایی کلیه، آسیب عصبی و غیره می شود.

آناتومی و فیزیولوژی: مغز استخوان یک بافت اسفنجی است که در داخل استخوان ها یافت می شود که در آن سلول های خونی مانند گلبول های قرمز، گلبول های سفید و پلاکت ها توسط سلول های بنیادی تولید می شوند. تولید این سلول ها در ساختارهای تخصصی به نام اندام های خونساز واقع در حفره مغز استخوان صورت می گیرد. گلبول های سفید به مبارزه با عفونت ها کمک می کنند در حالی که گلبول های قرمز اکسیژن را در سراسر بدن حمل می کنند و پلاکت ها به توقف خونریزی کمک می کنند. به طور معمول، سلول های پلاسما نابالغ در مغز استخوان وجود دارند، اما تا زمانی که توسط محرک های خاصی فعال شوند، تحت کنترل باقی می مانند. هنگامی که سلول های پلاسما بدخیم می شوند، یعنی تنظیم طبیعی خود را از دست می دهند و خارج از کنترل رشد می کنند، منجر به ایجاد مولتیپل میلوما می شود.

اتیولوژی / پاتوفیزیولوژی: علت دقیق مولتیپل میلوما ناشناخته باقی مانده است، اما عوامل متعددی در ایجاد آن دخیل هستند از جمله استعداد ژنتیکی، قرار گرفتن در معرض تشعشعات، سموم محیطی، اختلالات خودایمنی، ویروس ها و باکتری ها. رسوب بیش از حد کریستال های فسفات کلسیم در مغز استخوان به دلیل جهش در ژن کد کننده پروتئین ALP نیز به عنوان یکی از مکانیسم های احتمالی در زمینه فرآیند بیماری پیشنهاد شده است. فعال سازی نابجای مسیرهای انتقال سیگنال شامل گیرنده های فاکتور رشد، سیتوکین ها و انکوژن هایی مانند RAS، MYC و BCL-2 نیز به عنوان محرک های مهم بدخیمی در مولتیپل میلوما شناسایی شده اند.

علائم و نشانه ها: بیماران مبتلا به مولتیپل میلوما در مراحل اولیه ممکن است هیچ علامتی نداشته باشند، در حالی که بیماران مبتلا به مرحله پیشرفته بیماری اغلب از درد استخوان، خستگی، ضعف، شکستگی، بی حسی و سایر نوروپات ها شکایت دارند.

در مراحل بعدی بیماری، علائم اضافی شامل هیپرکلسمی (سطوح بالای کلسیم در خون) ناشی از ترشح بیش از حد هورمون پاراتیروئید است. نارسایی کلیوی ناشی از ضایعات استخوانی که کلیه ها را فشرده می کند. و کم خونی ناشی از تعداد کم گلبول های قرمز خون. سایر مشکلات رایج مرتبط با MM عبارتند از عفونت، خونریزی و تجمع مایع در اطراف مغز (هیدروسفالی). علاوه بر این، برخی افراد دچار گاموپاتی های مونوکلونال با اهمیت نامشخص (MGUS) می شوند که ضایعه پیش ساز MM در نظر گرفته می شود. MGUS شامل حضور سلول های پلاسما کلونال در مغز استخوان بدون شواهدی از بیماری خارج مدولاری است. با این حال، نیمی از افراد مبتلا به MGUS در طول زمان به MM مبتلا می شوند.

در صورت عدم درمان، مولتیپل میلوما می تواند منجر به مشکلات سلامتی شدید شود، از جمله:

کم خونی - کمبود گلبول های قرمز می تواند انتقال اکسیژن را برای بدن دشوار کند. این می تواند منجر به خستگی، تنگی نفس و درد قفسه سینه شود.

لخته های خون - از آنجایی که مولتیپل میلوما می تواند بر میزان لخته شدن خون شما تأثیر بگذارد، خطر ابتلا به لخته های خون خطرناک را افزایش می دهد. این شامل ترومبوز ورید عمقی (DVT) و آمبولی ریه (PE) است.

نارسایی کلیه - اگر مولتیپل میلوما بر مغز استخوان شما تأثیر بگذارد، می تواند به کلیه های شما فشار وارد کند و باعث از کار افتادن آنها شود.

آسیب عصبی - بیش از حد، مولتیپل میلوما می تواند به اعصاب شما آسیب برساند و منجر به بی حسی، گزگز و ضعف عضلانی شود.

عفونت - به دلیل کاهش ایمنی، افراد مبتلا به مولتیپل میلوما بیشتر مستعد ابتلا به عفونت هستند.

تورم مغز - مایعات می تواند در فضاهای اطراف مغز و نخاع جمع شود و باعث سردرد، تغییرات بینایی و مشکل در حرکت شود.

درمان مولتیپل میلوما به مدیریت این علائم و جلوگیری از عوارض بیشتر کمک می کند. تشخیص زودهنگام و مداخله بهترین شانس برای نتایج موفقیت آمیز را ارائه می دهد ( زندگی سبز ).

خیر، مولتیپل میلوما را نمی توان از طریق تماس اتفاقی گرفتار کرد. ویروسی که باعث COVID-19 می شود، SARS-CoV-2، عمدتاً از طریق قطرات تنفسی ایجاد می شود که هنگام سرفه، عطسه، صحبت کردن یا بازدم فرد مبتلا ایجاد می شود. در حالی که در حال حاضر هیچ مدرکی مبنی بر اینکه SARS-CoV-2 می تواند مستقیماً باعث ایجاد مولتیپل میلوما شود وجود ندارد، به طور بالقوه می تواند از طریق تماس نزدیک با سطوح یا اشیاء آلوده منتقل شود. مانند همیشه، اقدامات خوب بهداشت دست، فاصله گذاری اجتماعی، و اجتناب از دست زدن به صورت می تواند به کاهش خطر ابتلا به هر گونه عفونت ویروسی کمک کند.