خوش آمدید

لوپوس یک بیماری خودایمنی مزمن است که می تواند بسیاری از قسمت های بدن از جمله پوست، مفاصل، مغز و کلیه ها را درگیر کند. زمانی اتفاق می افتد که سیستم ایمنی بدن به اشتباه به بافت ها و اندام های سالم حمله می کند. علت لوپوس ناشناخته باقی مانده است، اما ژنتیک و عوامل محیطی ممکن است نقش داشته باشند. علائم شامل خستگی، تب، درد مفاصل، بثورات پوستی، ریزش مو و حساسیت به نور است.

تشخیص بر اساس تاریخچه پزشکی، معاینه فیزیکی، آزمایش خون و سایر مطالعات آزمایشگاهی انجام می شود. درمان شامل داروهایی مانند کورتیکواستروئیدها، داروهای ضد مالاریا و بیولوژیک است.

  آسیب طولانی مدت لوپوس قابل برگشت نیست، بنابراین تشخیص و درمان به موقع برای مدیریت اثرات آن مهم است. عوارض بستگی به این دارد که کدام سیستم اندامی تحت تأثیر قرار گرفته است. برخی از موارد رایج عبارتند از التهاب قلب، ریه یا کلیه و افزایش خطر عفونت. به طور کلی، لوپوس یک بیماری پیچیده است که نیاز به مدیریت مداوم برای کنترل علائم و جلوگیری از عود دارد.

لوپوس یک اختلال خودایمنی مزمن است که می تواند تاثیر قابل توجهی بر سیستم های مختلف بدن داشته باشد. در حالی که هیچ درمان شناخته شده ای وجود ندارد، درمان های موثری وجود دارد که می تواند به مدیریت علائم و کاهش شدت شعله ور شدن کمک کند. در اینجا اطلاعات بیشتری در مورد آنچه باید در مورد این وضعیت بدانید آورده شده است:

لوپوس چیست؟

لوپوس یک بیماری طولانی مدت (مزمن) است که در آن سیستم ایمنی بدن به اشتباه به سلول ها و بافت های سالم حمله می کند. این منجر به التهاب و آسیب در قسمت های مختلف بدن مانند پوست، مفاصل، سیستم عصبی و اندام های داخلی مانند کلیه ها و کبد می شود.

علل

استعداد ژنتیکی: برخی افراد ژن هایی را به ارث می برند که احتمال ابتلا به لوپوس را در آنها افزایش می دهد.
هورمون ها: نوسان سطح هورمون در دوران بلوغ، بارداری، یائسگی یا مصرف قرص های ضد بارداری می تواند باعث ایجاد لوپوس در افراد مستعد شود.
محرک های محیطی: قرار گرفتن در معرض برخی از مواد شیمیایی، ویروس ها یا نور خورشید می تواند سیستم ایمنی را در افرادی که مستعد ابتلا به لوپوس هستند فعال کند و باعث حمله به بافت های سالم شود.
علائم:

خستگی
تب
درد و تورم مفاصل
بثورات در سراسر صورت و/یا گونه ها
تورم غدد
ریزش مو
زخمهای دهان
حساسیت به نور و صدا
مشکلات حافظه
افسردگی
تشخیص: برای تایید تشخیص لوپوس، پزشک شما یک ارزیابی کامل انجام می دهد، در مورد علائم شما سوال می کند و یک معاینه فیزیکی کامل انجام می دهد. آنها همچنین آزمایش خون را برای بررسی علائم التهاب، پروتئین های غیر طبیعی در خون و ANA (آنتی بادی های ضد هسته ای) درخواست می کنند. اگر این نتایج نشان دهنده لوپوس باشد، ممکن است آزمایشات بیشتری برای جستجوی آنتی بادی های خاص مرتبط با بیماری انجام شود.

درمان: در حال حاضر هیچ درمانی برای لوپوس وجود ندارد، با این حال، چندین روش درمانی برای کمک به مدیریت علائم و کاهش شعله ور شدن بیماری در دسترس هستند.

1. داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی (NSAIDs)، مانند ایبوپروفن
2. کورتیکواستروئیدها، مانند پردنیزون
3. داروهای ضد مالاریا، مانند هیدروکسی کلروکین
4. اصلاح کننده های پاسخ بیولوژیکی، مانند متوترکسات و سیکلوفسفامید
5. سرکوب کننده های ایمنی، مانند آزاتیوپرین و مایکوفنولات موفتیل
6. پلاسمافرزیس، روشی که آنتی بادی ها را از خون خارج می کند
7. جراحی برای ترمیم اندام های آسیب دیده
6. عوارض: لوپوس در صورت عدم درمان می تواند منجر به عوارض جدی شود، از جمله:

1. عفونت: لوپوس می تواند سیستم ایمنی بدن را تضعیف کند و عفونت ها را آسان تر کند.
2. مشکلات قلبی: کلسترول بالا، فشار خون بالا، و التهاب عضله قلب می تواند در افراد مبتلا به لوپوس رخ دهد.
3. نارسایی کلیه: آسیب به کلیه ها می تواند به دلیل التهاب و اسکار اتفاق بیفتد.
4. مه مغزی: مشکلات مربوط به تمرکز، حافظه و دامنه توجه می تواند به دلیل درگیری لوپوس سیستم عصبی مرکزی ایجاد شود.
5. لخته شدن خون: ترومبوز ورید عمقی و آمبولی ریه می تواند در اثر دوره های طولانی مدت عدم فعالیت همراه با رگ های خونی ملتهب ایجاد شود.
6. بیماری های ریوی: بیماری بینابینی ریه و فشار خون ریوی هر دو می توانند از التهاب ریه های مرتبط با لوپوس ناشی شوند.
7. ضایعات پوستی: بثورات دارویی، درماتیت حساس به نور، و لوپوس اریتماتوز دیسکوئید (DLE) - نوعی از لوپوس که پوست را تحت تاثیر قرار می دهد - ممکن است رخ دهد.
پیشگیری: همانطور که قبلا ذکر شد، علت دقیق لوپوس به طور کامل شناخته نشده است، اما تحقیقات نشان می دهد که اجتناب از محرک های بالقوه ممکن است خطر ابتلا به این بیماری را کاهش دهد. اقداماتی که می توانید برای کاهش احتمال ابتلا به لوپوس انجام دهید عبارتند از:

پرهیز از قرار گرفتن در محیط های پر دود و دود دست دوم.
محدود کردن قرار گرفتن در معرض نور خورشید و استفاده روزانه از کرم ضد آفتاب.
مدیریت استرس از طریق تکنیک هایی مانند مدیتیشن، تمرینات تنفس عمیق یا یوگا.
خوردن یک رژیم غذایی متعادل و سرشار از میوه ها.
درگیر شدن در ورزش منظم.
خواب کافی هر شب
حفظ وزن سالم.
اجتناب از تماس با سموم و آفت کش ها.
انجام رابطه جنسی ایمن، به خصوص اگر استروژن یا سایر درمان های هورمونی مصرف می کنید.
پیگیری ویزیت های روتین مراقبت های بهداشتی و نظارت بر علائم جدید یا بدتر.

منبع مطلب: سایت زندگی سبز